تا تو هستی و غزل هست دلم تنها نیست محمدعلی بهمنی

بی تو، مهتابشبی، باز از آن کوچه گذشتم،همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم،شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم،شدم آن عاشق دیوانه که بودم. در نهانخانه جانم، گل یاد تو، درخشیدباغ صد خاطره خندید،عطر صد خاطره پیچید: یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذش

(پاسخ هما میرافشار به شعر کوچه اثر فریدون مشیری) بی تو طوفان زده دشت جنونم صید افتاده به خونم تو چهسان میگذری غافل از اندوه درونم؟ بی من از کوچه گذر کردی و رفتی بی من از شهر سفر کردی و رفتی قطرهای اشک درخشید به چشمان سیاهم تا خم کوچه به دنبال

درنگی کرده بودم کاش در بزم جنون من هم لبی تر کرده زان صهبای جام پرفسون من هم هزاران کام در راه است و دل مشتاق و من حیران که ره چون میتوانم یافتن سوی درون من هم مقام معظم رهبری حضرت امام خامنه ای روحی فداه

تشدید در اُحِبُّ پر از ریزه کاری است یعنی که دوست دارمت این روزها شَدید! مصطفی نجفی

تو تقدیر منی ای عشق ، اما عقل میگوید : بیا بگذر ز تقدیرت ... همین یک کارمان مانده ! حامد عسکری

سادهدل من که قسم های تو باور کردم شهریار

هجر ، خدایا بس است! زود وصالی بده! وحشی بافقی

در این درگه که گَه گَه کَه کُه و کُه کَه شود ناگَه مشو غره به امروزت که از فردا نهی آگَه

منشین اما با من، منشین! تکیه بر من مکن! ای پرده ی طناز حریر! که شراری شده ام... تا جنون فاصله ای نیست از اینجا که منم!

ماییم و غم یار و شب تار و دگر هیچ صبر کم و بی تابی بسیار و دگر هیچ منصور و ان الحق ردن و دار و دگر هیچ ماییم و لبالب شدن از یار و دگر هیچ عرفی شیرازی

پر کن پیاله را کین جام آتشین دیری است ره به حال خرابم نمی برد! این جامها که در پی هم می شود تهی دریای آتش است که ریزم به کام خویش گرداب می رباید و آبم نمی برد! من با سمند سرکش و جادویی شراب تا بیکران عالم پندار رفته ام تا دشت پر ستاره

ما از دو جهان غیر تو ای عشق نخواهیم

مرا هزار امید است و هر هزار تویی

مرا که مست توام ، این خمار خواهد کشت ه. ا. سایه

فراق یار نه آن می کند که بتوان گفت ! حضرتِ حافظِ جان

من از آن روز که دربند توام آزادم پادشاهم که به دست تو اسیر افتادم شیخ اجل سعدی حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی من از آن روز که دربند توام آزادم حضرتِ حافظِ جان

بی عمر زنده ام من و این بس عجب مدار روز فراق را که نهد در شمار عمر

دلم در دست او گیر اسیت خودم از دست او دلگیر عجب دنیای بی رحمی دلم گیر است و دلگیرم حسین منزوی

ﺩﺭ ﺭﻩ ﻋﺸﻘﺖ ﺍ ﺻﻨﻢ ﺷﻔﺘﻪ ﺑﻼ ﻣﻨﻢ ﻨﺪ ﻣﻐﺎﺮﺕ ﻨ ﺑﺎ ﻏﻤﺖ ﺁﺷﻨﺎ ﻣﻨﻢ ﺮﺩﻩ ﺑﻪ ﺭﻭ ﺑﺴﺘﻪ ﺍ ﺯﻟﻒ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺷﺴﺘﻪ ﺍ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺧﻠﻖ ﺭﺳﺘﻪ ﺍ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺪﺍﻣﻨﻢ ﺷﺮ ﺗﻮ ، ﺷﺮ ﺗﻮ ﺷﺎﺧﻪ ﺗﻮ ، ﺛﻤﺮ ﺗﻮ ﺷﻤﺲ ﺗﻮ ، ﻗﻤﺮ ﺗﻮ ﺫﺭﻩ ﻣﻨﻢ ، ﻫﺒﺎ ﻣﻨﻢ ﻧﺨﻞ ﺗﻮ ، ﺭﻃﺐ ﺗﻮ ﻟﻌﺒﺖ ﻧﻮﺵ ﻟﺐ ﺗﻮ ﺧﻮﺍﺟﻪ ﺑﺎ ﺍﺩﺏ ﺗﻮ ﻋﺎﺷﻖ ﺑ ﻧﻮﺍ ﻣﻨﻢ ﻌﺒﻪ ﺗﻮ ، ﺻﻨﻢ ﺗﻮ ﺩﺮ ﺗﻮ ، ﺣﺮﻡ ﺗﻮ ﺩﻟﺒﺮ ﻣﺤﺘﺮﻡ ﺗﻮ