در کار جهان هیچکس ابهام ندارد تنها غم عشق ست که فرجام ندارد ما سوخته ها طعمه ی همواره ی عشقیم این آتش کهنه٬ هوس خام ندارد بگذار که با یاد تو غافل شود از تو این مرغک وحشی خبر از بام ندارد هرچند پریشان٬ ولی آسوده ترینم دیوانه ٬ غم گردش ایام ندارد ماییم و غمی کهنه تر از روز نخستین تا سلسله ی درد سرانجا...

دکه زهد ببندید در این فصل طرب که به گوش دلِ ما نغمه تار آمد باز حضرت امام روح الله (ره) روح من سواه فداه

دست افشان به سر کوی نگار آمده ام xa0پای کوبان ز پی نغمه تار آمده ام xa0حاصل عمر اگر نیم نگاهی باشد بهر آن نیم نگه، با دل زار آمده ام حضرت امام روح الله (ره) روح من سواه فداه

نمی خواهم بِرَنجانم دلت را بی سبب اما ... چگونه مرگ یک مادر ، چهل تن متّهم دارد ؟

دری شکسته میشود، دو دست بسته میشود یلی سکوت میکند، به احترام فاطمه

من یک زره برای جهازش فروختم او عزم، جزم کرده بمیرد برای من

عید نمی دهد فرح بی نظرِ هلال تو مولانا

جهان به جلوهxad ی نور و سرور مهمان است که ماه، ماه رسول خداست، شعبان است xa0 طلوع این همه یوسف به صبح کنعان بین ستارگان محرّم به ماه شعبان بین xa0 نسیم مهر و وفا از مدینه میxad آید شمیم کربxad و بلاxa0 از مدینه میxad آید xa0 چه لالهxad ها که به گلزار مصطفی رویید که عطر روشنشان تا عراق و شام رسید xa0...

به مناسبت سوم سال گرد بازگشت شهدای غواص با کنایه مصرعی میگویم و رد میشوم دست حیدر ، دست زینب ، دست این غواص ها

مشورت با عقل کردم گفت حافظ می بنوش ساقیا می ده به قول مستشارxa0مؤتمن

امروز ندانم بچه دست آمدهای کز اول بامداد مست آمدهای گر خون دلم خوری ز دستت ندهم زیرا که به خون دل به دست آمدهای مولانا

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را که سر به کوه و بیابان تو دادهای ما را xa0حافظ

عجب !عجب ! که برون آمدی به پرسش منxa0 ببین، ببینxa0 که چه بیطاقتم ز شیدایی ... مولانا

عشق صیدیست که در هر صفتی دارد حُسن نیموحشی خوش و نارامْ خوش و رامْ خوش است ... طالب آملی

چه فکر می کنی؟ که بادبان شکسته زورق ب گل نشسته ای ست زندگی ؟ در این خراب ریخته که رنگ عافیت ازو گریخته به بن رسیده راه بسته ای ست زندگی ؟ چه سهمناک بود سیل حادثه که همچو اژدها دهان گشود زمین و آسمان ز هم گسیخت ستاره خوشه خوشه ریخت و آفتاب درکبود درههای آب غرق شد هوا بد است تو با کدام باد می روی؟ چه ...

من در این بستر بی خوابی راز نقش رویایی رخسار تو می جویم باز احمد شاملو

آه، باران... ریشه در اعماق اقیانوس دارد، شاید این گیسو پریشان کرده، بید وحشی باران یا نه دریایی است گویی واژگونه، برفراز شهر، شهرسوگواران هرزمانی که فرو می بارد از حدبیش ریشه در من می دواند پرسشی پیگیر، با تشویش، رنگ این شبهای وحشت را تواند شست آیا xa0از دل یاران! چشم ها و چشمه ها خشکند روشنی ها محو...

گر به همه عمر خویش با تو برارم دمی حاصل عمر آن دم است باقی ایام رفت

سرگشته ی محض یم در این وادی حسرت عاقل تر از آنیم که دیوانه نباشیم

کس ندانست که منزلگه معشوق کجاست این قدر هست که بانگ جرسی میآید حضرتِ حافظِ جان