رفتی و باز نمیآییxa0 و من بی تو به جان ؛ جان من ! این همه بی رحم چرایی؟ بازآ ... وحشی بافقی

روا بود که چنینxa0 بیحساب دل ببری ؛ مکن که مظلمهxa0 خلق را جزایی هست ... سعدی

مرا به گوشه ی عزلت دلیل گردیدند خدای، بی ادبان را جزای خیر دهاد صائب

برخیز به میدان رو در حلقه رندان رو رو جانب مهمان رو کز راه بعید آمد غمهاش همه شادی بندش همه آزادی یک دانه بدو دادی صد باغ مزید آمد مولانا

تو به هنگام وفا گرچه ثباتیت نبود میکنم شکر که بر جور دوامی داری

او صبر خواهد از من بختی که من ندارم من وصل خواهم از وی، قصدی که او ندارد

از دست غیبت ات شکایتی نمی کنم تا نیست غیبتی ندهد لذتی حضور

تا شدم بی خبر از خویش خبرها دیدم بی خبر شو که خبرهاست در این بی خبری فروغی بسطامی

رحم کن بر ما سیه بختان که با آن سرکشی شمع در شب ها به دست آرد دل پروانه را صائب

نه هم زبانی که من زمانی، به او شمارم غمی که دارم نه نیک خواهی که گاه گاهی، ز من بپرسد غم که داری؟ محتشم کاشانی

چون سرآمد دولت شب های وصل بگذرد ایام هجران نیز هم حضرت حافظ جان

دل وفا، بلبل نوا، واعظ فسون، عاشق جنون هر کسی در خورد همت پیشه پیدا می کند بیدل

عشق آمده است از آسمان ، تاخود بسوزد بد گمان عشق است بلای ناگهان ، من از کجا ، عشق از کجا مولانا

زاهدان را توبه دادیم و حریفان را شراب ما در این میخانه با گبر و مسلمان ساختیم مشرقی مشهدی

نا امــید از دَر رحـمت به کجا باید رفــت ؟ یا رَب از هر چهِ خطا رفت ، هزار استغفار سعدى

گفت ای موسی ز من می جو پناه با دهانی که نکردی تو گناه گفت موسی من ندارم آن دهان گفت ما را از دهان غیر خوان

ای که از عاشق خودxa0دیر خبر می پرسی زود باشد که بپرسی وxa0نیابی خبرش xa0 هلالی جغتایی

- دختر، اینطور به من نگاه نکن ! این چشمهای تو، بالاخره مرا وادار به یک خبطِ بزرگ در زندگی خواهد کرد...! +این خبطِ شما، آرزوی من است... چشم هایش ، بزرگ علوی

سحر بود و غم و درد سحر بود و صدای نفس خسته ی یک مرد که آرام در آن کوچه به روی لب خود زمزمه می کرد غریب و تک و تنها در آن شهر، در آن وادی غم ها دلی خسته و پر از غم و شیدا دلی زخم و ترک خورده پر از روضه ی زهرا شبِ راحتیِ شیر خدا از همۀ مردمِ دنیا عجب شام عجیبی ست روان بود سوی مسجد کوفه قدم می زد و با ...

جان را قفس اندر قفس اندر قفس استی جان را ز رهایی هوس ها هوس استی